Uroczysta gala rocznicowa
4 września w auli I LO w Miliczu odbyła się uroczysta akademia poświęcona jubileuszowi 30.lecia powstania NSZZ "Solidarność". Po raz pierwszy zaprezentowano także monografię pt."Solidarna Ziemia Milicka", którą na zlecenie Powiatu Milickiego przygotował i napisał Tomasz Nowakowski. W uroczystościach uczestniczył przewodniczący Zarządu Regionu Dolny Śląsk NSZZ "Solidarność" Kazmierz Kimso. Pamiatkowymi medalami oraz dyplomami uhonorowano starostę milickiego Piotra Lecha, kierownika wydziału oświaty Dariusza Duszyńskiego, Leona Patkowskiego - członka zarządu powiatu.
Wyróżnieni działacze "S" wraz z przewodnicząym Kazimierzem Kimso.
Autor "Solidarnej Ziemi Milickiej" Tomasz Nowakowski wraz ze współpracownikami w redakcji książki.
Przemówienie otwierające akademię starosty Piotra Lecha:
"Dzisiejsza uroczystość znakomicie nadaje się do przywołania mojego ukochanego cytatu z "Traktatu Moralnego" Czesława Miłosza:
„Nie jesteś jednak tak bezwolny,
A choćbyś był jak kamień polny,
Lawina bieg od tego zmienia,
Po jakich toczy się kamieniach.
I, jak zwykł mawiać już ktoś inny,
Możesz, wiec wpłyń na bieg lawiny.
Łagodź jej dzikość, okrucieństwo,
Do tego też potrzebne męstwo.”
W 30. rocznicę podpisania porozumień sierpniowych, składam pokłon wdzięczności wszystkim tym „kamieniom”, które zmieniły bieg lawiny, które ją w końcu zatrzymały. W prezentowanej dziś książce „Solidarna Ziemia Milicka” znajduje się krótka refleksja -
„Mimo iż spory i podziały polityczne w Miliczu odbywały się w myśl logiki ogólnopolskiej,
odwzorowując tzw. „wojnę na górze”, środowisko dawnej „Solidarności”,
różnorakich grup oporu i związków opozycyjnych, wydają się być złączone subtelną
więzią nie tyle ideową, ale przede wszystkim historyczną. To pozwala im spotykać
się na uroczystościach niepodległościowych, państwowych i rocznicowych. Mimo
wielu różnic, przeróżnych wyborów politycznych i ideowych, rocznica powstania
porozumień gdańskich, wprowadzenia stanu wojennego, krzyż „Solidarności” przy
ul. Krotoszyńskiej gromadzi ludzi z różnych partii, ale wywodzących się z jednego
wspólnego pnia, jednego etosu. Wierność ideałom sierpnia 1980 roku, choć czasem
niełatwa, dla większości z nas stała się sensem życia, a narodziny „Solidarności”, które
doprowadziły do przywrócenia Polsce niepodległości, najważniejszym życiowym
doświadczeniem.”
30 lat temu rozpoczęła się kolejna polska droga do wolności, tym razem zakończona sukcesem. Mamy dziś prawo powiedzieć – Bogu dzięki, że się na niej znaleźliśmy, Bogu dzięki, że stanęliśmy po właściwej stronie. Ten polski cud wolności możliwy był dzięki Wam, tym którzy w 1980 roku tłumnie stanęli po stronie zmian, tym, którzy w stanie wojennym nie pozwolili umrzeć nadziei i tym, którzy w 1989 roku przystąpili do ostatecznej rozprawy z komunizmem. Dar dobrego i właściwego wyboru nie był ani powszechny, ani oczywisty. Od stanu wojennego aktywna grupa nie przekroczyła już w kraju liczby 1,5 mln osób. Tak naprawdę demontaż komunizmu i zmianę systemu wykonała się w Polsce za sprawą mniejszości. Ale mniejszości, która miała rację i za którą stała prawda. I dalej mamy rację, kiedy upominamy się o godne upamiętnienie największego zrywu społecznego w historii Europy i świata. Kiedy oczekujemy choćby symbolicznego upamiętnienia rocznicy przez nazwę ulicy, w mieście, które tak znacząco upamiętniło 30. lecie PRL-u. Kiedy żądamy przedstawienia prawdziwej historii, gdzie zdrajcę nazywa się po imieniu, okupacji nie określa się „ograniczoną suwerennością”, a daty 17, 22 stycznia nie przedstawia się jako wyzwolenie.
Dla mojej generacji powstanie „Solidarności” i późniejszy karnawał był radosnym szokiem, stan wojenny przeżyciem pokoleniowym, natomiast powrót panny „S” długo wyczekiwaną nadzieją. Dlatego nie wstydziliśmy się łez, kiedy 5 czerwca 89 roku dotarło do nas, że oto stało się coś nieodwracalnego, rozpoczął się demontaż nieludzkiego systemu. Kiedy po nieprzespanej nocy i pracy w komisjach, zorientowaliśmy się, że te znakomite wyniki „Solidarności” nie zdarzyły się tylko u nas. Że tak jest w całym kraju. Że ziścił się nasz piękny sen. Dzięki Wam, robotnikom wybrzeża, górnikom Wujka, Janowi Pawłowi II, księdzu Jerzemu, dzięki „Solidarności”.
